 Trulsebur
|
Gnr./bnr 57/4 i Tinn. |
” Ola kjøpte eit fint loft som hadde stade på Fiskheim. Det loftet skulde Truls Holte få mot at Ola fekk enka når Truls låg under torva. Ola var ikkje enkemann endå, men han venta å bli det for Anne var sjuk. Denne avtala fekk kjerringane vita og da Anne Mollbrekke låg på det seinaste gjekk holtekjerringa opp og skulde gjeva Anne eit trøystens ord. ” Det er vel drugt for deg som skal ligge so lenge og vente på døden.” ” Å det er vel drugar for deg som gjeng og ventar på Ola”, svarar Anne.
Elles er her ikkje mange merke etter innreiinga. Eit er ved innerdøra: I øvste veggstokken ved låssiden er opplegg i vegge etter ei hylle eller kva det kan vera, eit opplegg som når frå beitskia og ut til langveggen, ei ca. 75 cm brei hylle. Men i motsette tverrveggen er ikkje motsvarande opplegg. Av bygningshistoriske kriterium å tidfesta etter er det novhogg som melde seg først. Veggstokkane er ovale med rette ovale novhovud, dvs. dei smalnar ikkje frametter. I ovverhogget ei snau kinning, dvs. lite er synleg utanom den kryssande stokken. Underhogget har rett fals. Laftehalsen sit om lag midt i stokketverrsnittet, og er hoggen med garpe, altså som raulandslaft. Slik kunne dei hogge i mellomalderen, men også i lang tid etter reformasjonen. Undermennene, stokkane under stavlægjene, er særleg dekorerte på utsida nærast novrekjene. På det lange stykket der undermannen held fram gjennom svala, er han flathoggen både på utsida og innsida. Både i den ytre og indre døra er der att etter gamle låsemåtar. Ein rimeleg rekkjefølgje kan vera at låsen i innerdøra var i bruk ei tid, så vart det så pass verdfullt det som var i svala at det kom lås i ytterdøra og. På låssida til innerdøra er det to nykkelhol for eihands bjørnelås, eit delvis gjennom beitskie har det truleg høyrt ein låsstokk. Det sit att nokre nagelhol i henne som kan ha vore etter at låsstokken vart fest der. Låsstokken ser ut til å ha stått slik til at det vart trongt for eine nykkelholet. Les mer om laftehovud...
Profilresten, det imiterte tvinna på undermannen, novhogget og spor etter den eldste bjørnelåsen, alt i hoplagt gjev tidfestingen til kring 1600- eller jamvel litt før – sannsynleg. Men med naturhistorisk tidfesting vert uvissa borte. |
